Neden Bazen Sadece Boş Ekrana Bakıyorum

Evet. Bazen açıyorum IDE'yi, bir dosyayı, sonra hiçbir tuşa basmıyorum. Beş dakika, on dakika. Ekran boş, imleç yanıp sönüyor. Bu "verimlilik" değil. Ama işin bir parçası.

Kod yazmamak da çalışmak

Todo listesi dolu, sprint'te ticket var, ama kafanda bir şey çözülmemiş. O anda yazdığın her satır aslında sonradan sileceğin şey oluyor. Denedim. Saatlerce "belki böyle olur" diye kod yazdım, ertesi gün hepsini geri aldım. Boş ekrana baktığım günlerde ise en azından yanlış yöne gitmedim.

Buna isim koymak zorunda değiliz. "Deep work" falan da demiyorum. Sadece şu: Bazen en doğru aksiyon, aksiyon almamak. Düşünmek, taşımak, bağlamı kurmak. Sonra yazmak.

Pomodoro bana uymuyor

25 dakika kod, 5 dakika mola — bu ritim birçok insanı taşıyor. Ben taşımıyor. Bazen 10 dakikada bitiriyorum bir şeyi, bazen 45 dakika sadece bir fonksiyonun imzasına takılıyorum. Zorlamak (şimdi kod yaz, şimdi dur) bende daha çok stres yaratıyor. Boş ekran "kayıp zaman" gibi görünüyor ama aslında problem çözme zamanı. Zihnin arka planda çalışıyor.

Kabul etmek

Takımda "ne yaptın bugün?" diye sorulunca "ekrana baktım" demek garip geliyor. Ama yaptığım buydu. Sonuç: ertesi gün tasarımı değiştirdim, iki saatte toparladım. O bakma anı olmasa belki bir gün daha yanlış yolda gidecektim.

Özet falan yok. Sadece diyorum ki: Bazen hiçbir şey yazmıyorsan da bir şey yapıyorsun. Yeter ki o "hiçbir şey" gerçekten düşünmek olsun, kaçış değil.